Sansar News- Nepal's Fast Khabar Online News Portal

स्कुलदेखि कलेजसम्मका साथीहरुको साथ नै मित्रताको जगजस्तो हुने रहेछ

संसार न्यूज़
६ महिना पहिले
स्कुलदेखि कलेजसम्मका साथीहरुको साथ नै मित्रताको जगजस्तो हुने रहेछ

जीवनमा थुप्रै मानिस भेटिन्छन् । धेरैसँग मित्रता गाँसिन्छ । कतिसँग अटुट सम्बन्ध रहिरहन्छ कतिसँग छुट्छ । जीवनमा जेजति मित्रहरु थपिँदै गए पनि बाल्यकालका साथीहरुसँग नियमित भेटघाट नभए पनि सधैंंभरि सामीप्यता बनिरहेको हुन्छ । जहिले भेटे पनि पुराना यादहरुका कारणले कदापि अन्तरालको रत्तिभर अनुभव हुन पाउँदैन । अध्ययनका क्रममा थुप्रै साथीहरु बन्ने र छुट्ने क्रम चलिरहेको हुन्छ । कतिपय साथीहरु उनीहरुका मातापिताको सरुवा वा परिवारको बसाइँसराइका कारण, कतिपय साथीहरु कक्षा उत्तीर्ण हुन नसकेका कारण छुटिन्छन् र नयाँ जोडिने साथीहरु पनि तिनै कारणले थपिन आउँछन् । विद्यालयमा एसएलसी परीक्षापछि भने धेरै साथीहरु छिन्नभिन्न हुन्थ्यौँ । उच्च शिक्षा अध्ययनका निम्ति कोही कता कोही कता, परिवारले तोकेको स्थानमा जाने हुँदा धेरै साथीहरुको साथ छुट्न पुग्थ्यो ।

हामीले श्रीकृष्ण व्यावसायिक माध्यमिक विद्यालयबाट एसएलसी दिएका थियौँ । २०३८ सालमा हाम्रो आफ्नै विद्यालयबाट एसएलसी परीक्षा दिनेमा हामीहरुको ब्याच दोस्रो थियो । पहिलो पटक हाम्रो समूहका पाँच जना ऋषिराम कोइराला, तीर्थ कर्माचार्य, कृष्णकुमार सापकोटा, जानकी श्रेष्ठ र म उत्तीर्ण भएका थियौँ । अन्य साथीहरु पछि उत्तीर्ण भएका थिए तर हामीहरु कलेज पुग्दा कोही सँगै थिएनौँ । कोही स्थानीय काममै लागे, कोही कता पढ्नतिर लागे । तीर्थ कर्माचार्य काठमाडौंबाट बुबासँगै चौतारा आएका थिए । उसका बुबा लक्ष्मण कर्माचार्यले लामो समयसम्म शिक्षा कार्यालयमा काम गर्नुभयो । हाम्रो एसएलसीपछि उनी काठमाडौंस्थित पब्लिक युथ क्याम्पसमा अध्ययन गर्दै रत्न बुक्स बागबजारमा लामो समयसम्म काम गरी अहिले ठमेल नजिकै आफ्नै स्टेसनरी पसल सञ्चालन गरिबसेका छन् । म नेपाल जाँदा सकेसम्म भेट्न खोज्छु ।

कृष्णकुमार सापकोटा पनि काठमाडौं आएर पढाइ गर्दै थियो, साथमा काम पनि थियो । दसैंमा घर जाँदा हाम्रो भेटघाट हुन्थ्यो । केही समयपछि बिरामी भएको खबर सुनेको थिए, पछि त मृत्यु भएको थाहा पाउँदा स्तब्ध भएको थिएँ ।

ऋषिराम कोइराला हाम्रो कक्षामा प्रथम थिए । साँगाचोकबाट चौतारा आएर अध्ययन गरेका थिए । एसएलसीपछि उनी साँगाचोकमा शिक्षक हुँदै त्रिविबाट स्नातक गरेका थिए । पछि सपरिवार काठमाडौँमा पसल सञ्चालन गरी बसेका थिए । नेपालमा जाँदा उनको पसलमा जाने र भेट्ने गर्थे तर पछिल्लो पटक उनी पसल व्यवसाय छाडेर सहकारीतिर लागेका रहेछन् ।

रामकृष्ण श्रेष्ठले नेपाल बैंकमा काम थाल्यो । उसको बसाइ पनि काठमाडौं हुन थाल्यो । उनी अहिले बैंकबाट अबकाश लिई राजनीतिमा लागेका छन् । उनको र मेरो बुबा मिल्ने साथी भएकाले हाम्रो मित्रता पारिवारिक रुपमा पनि बाक्लो हुन्थ्यो । हामीहरु पहिले नाचगानमा पनि
सँगै हुन्थ्यौँ, अहिले नेपाल गएको बेलामा सम्भव भएसम्म भेट्ने गरेको छु । कलाकारितामा उनको रुचि निकै भएकोले त्यस क्षेत्रमै केही गर्नुपर्छ भन्दै थियो । केही समयअघि जनयुद्ध दिवसमा पेरिसडाँडामा भेट भएको थियो ।

गायत्री दिदी मेरी सानीआमाकी छोरी हुन् । हामीसँग पढ्ने शंकरसँग उसको विवाह भयो । गायत्री स्कुलमा शिक्षिका भइन्, शंकर अदालतमा काम गर्न थाले । अहिले शंकर पाटन उच्च अदालतमा काम गर्ने हुँदा काठमाडौंमा बस्छन् । हाम्रो पारिवारिक सम्बन्ध भएको हँदा नेपाल आउँदा कहिलेकाहीँ भेटघाट भइरहन्छ ।

जानकी विवाह गरेर काठमाडौँ आइन् । उसको बहिनी भवानी मेरी जेठी भाउजू भएको हुँदा काठमाडौँ जाँदा भेट हुन्छ । उनको श्रीमान् काम विशेषले लन्डन आउँदा केही समय सँगै बिताएका थियाँ । मेरो बुबा र उसका बुबा पनि मिल्ने साथी भएकाले पारिवारिक सम्बन्ध पनि राम्रै छ । तुल्सीमाया मास्के पुरानो बजारका थिए । सुभाष कर्माचार्यजीसँग विवाह भएपछि हाम्रो घर नजिकै भयो । उनले पनि विद्यालयमा पढाउँथे । चौतारा जाँदा प्रायः उनीसँग भेट भइरहन्छ । गणेशमान श्रेष्ठको बुबाको कपडा पसल थियो । त्यहाँ हामी प्रायः सँगै पढ्ने गथ्र्यौँ । एकपटक त उसको बहिनी लक्ष्मीसँग तिहारमा भाइटीका नै लगाएको थिए । अहिले कपडा पसलको सबै जिम्मा गणेशले नै लिएका छन् ।

केशवलाल श्रेष्ठको पुख्र्यौली घर साँखु हो । हाम्रो पनि साँखु नै हो । त्यति मात्रै होइन, हामी पनि स्याउलेमा नै बसेका थियौँ र उनीहरुको पनि त्यहीँ केही समय कपडाको पसल थियो । उसका बुबाआमालाई कहिले मामामाइजू कहिले काकाकाकी भन्थ्यौँ । केशवले स्याउलेको स्कुलमा पढाउन थाल्यो । पछि बसाइँ सरेर चौतारा आयो, अहिले पनि त्यही कपडा पसल सञ्चालन गरी बसिरहेका छन् ।

तुल्सीमान श्रेष्ठ चौताराको एक सक्रिय युवा थिए । विद्यार्थीकालदेखि नै राजनीतिमा लागे । सामाजिक क्रियाकलापमा लागे । घरानियाँ पसले भएकोले पछि आफ्नो बेग्लै पसल सञ्चालनमा ल्याए । चौतारामा हुने हरेक क्रियाकलापहरुमा उनको प्रत्यक्ष सहयोग र भूमिका हुन्थ्यो । काठमाडौँमा घर पनि बनाएका थिए । पछि उनको हृदयाघात भएर देहवासन भएको खबर सुन्दा अफशोस लाग्यो । जीवनको क्षणभंगुरता
सम्झेर आउने दिनहरुप्रति ठूलो आशा पनि छैन । कम उमेरमै तुल्सीलाई गुमाउनुपर्दा सारा चौतारा सारा सिन्धुपाल्चोक दुःखित भएको थियो ।

पूर्ण श्रेष्ठ, बेलबहादुर र जितबहादुर नेपाल ठूलो सिरुबारीबाट दैनिक चौतारा आएर अध्ययन गर्दथे । हाम्रो कक्षामा सबैभन्दा पाका बेलबहादुर थिए । तीनै जनाले स्थानीय स्कुलमा अध्यापन गर्न थाले । म नेपालमा भएको बेला सिरुबारी जाँदा उनीहरुसँग भेट हुन्थ्यो, उनीहरु पनि चौतारा आइरहन्थे । बेलायत आएपछि भने भेट भएको छैन । पूर्णजीको मृत्यु भएको सुनेको थिएँ । साथीहरुका बारेमा नराम्रा खबर सुन्दा म हामीले छोडेर आएको विगतमा फर्कन मन लाग्छ, त्यहीँ रोकिन मन लाग्छ ।

कुलबहादुर पुरी र मोहन पुरी पीपलडाँडाबाट आउँथे । मोहनको घर भीरकुनामा धेरै पटक गएको र ताजा बदाम भुटेर दहीमोहीसँग खाएको याद अहिले पनि आउँछ । दुवैजना शिक्षक भए, नेपाल जाँदा भेट भइरहन्छ । कृष्णबहादुर हुन्द्रुगं बस्थे । उनले जन स्वास्थ्य कार्यालयमा काम गर्न थाले । स्कुलमा पढ्दा विद्यार्थी आन्दोलनमा एकरात पोस्टर टाँस्न जाँदा देवथानको माथि सूर्यथानमा पुग्दा थाकेर म त्यहीँ भित्तामा अडेस लाएर बसेको थिएँ । मलाई साथीहरुले देखेनछन् । म सबैभन्दा सानो थिएँ । कृष्णले खै कहाँ गएछ बुर्जा भनेकाले पछिसम्म मलाई बुर्जा नामले बोलाउने गर्थे । ज्ञानरत्न शाक्य देउरालीबाट आउँथ्यो । विद्यालय सक्नेबित्तिकै उसले पनि स्थानीय विद्यालयमा नै काम थाल्यो । म चौतारा जाँदा बेलाबखत भेट हुन्थ्यो । लन्डनबाट जाँदा पनि एक/दुर्ई पटक भेट भएको थियो ।

ओमबहादुर आचार्य कुन्चोक घर भए पनि सिरुबारी न्यौपानेमा बसेर चौतारा आउँथे । ऊ पनि पछि शिक्षक भएजस्तो लाग्छ । एसएलसीपछि हाम्रो भेट भएन । रामबहादुर श्रेष्ठ गाउँ विकासको सचिव भए । चौताराकै भएको हुँदा हाम्रो नियमित सम्पर्क हुन्थ्यो । विशेषतः दसैंतिहारमा मलाई ओखर खेल्न खुबै रहर लाग्ने हुँदा प्रत्येक वर्षजस्तै हामी खेल्थ्यौँ । हाम्रो भेटघाट त्यहाँ पनि हुन्थ्यो । राजेन्द्र घिमिरे (राजु) सिरुबारीबाट आउ“थ्यो, ऊ पनि विद्यालयमा पढाउँथ्यो । उनको दोलालघाटमा गाडीबाट खसेर मृत्यु भएछ । राजुको पनि याद आइरहन्छ ।

सरसर्ती हेर्दा धेरैजसो साथीहरुले आफू जन्मेको गाउँठाउँमै बसेर सक्रिय रहेको देखिन्छ भने केही साथीहरु काठमाडौंतर्फ आएका देखियो । म मात्र त्यस्तो अभागी भनाँै कि पृथक् व्यक्ति भएँ जो रातदिन नेपाल र नेपाली समाजका लागि केही गर्नुपर्छ भन्ठान्छु । सकेजति गर्छु तर विदेशमा बसेका कारण भूतपूर्व नेपाली बनेको छु ।

एसएलसीपछि आईएल पढ्न काठमाडौं गएको विषय अर्कै च्याप्टरमा समावेश छ तर त्यस बेलाका साथीहरुका बारेमा यहाँ चर्चा गर्न चाहन्छु । शंकर बैरागीजी हाम्रो समूहको सबैभन्दा तेज विद्यार्थी । साथीहरुसँग सम्बन्ध पनि राम्रै थियो । उहाँ अहिले परराष्ट्र मन्त्रालयको सचिव हुनुहुन्छ । सरकारी कामको सिलसिलामा स्विजरल्यान्डका महामहिम राजदूत भएर आउनुहँदा एनआरएनको क्षेत्रीय सम्मेलनमा त्यहाँ भेट भएको थियो । काठमाडौं जा“दा पनि भेट भइरहन्छ । छोरीले कर्णेल लामाको सम्बन्धमा शोधका क्रममा नेपाल जाँदा परिचय गर्न उहाँको अफिसमा पुगेकी थिइन् । सामाजिक सञ्जालमा सामान्य कुराकानी भइरहन्छ ।

रमणकुमार श्रेष्ठ ल क्याम्पसमा पढ्दा सँगसँगै एउटै क्लासमा थियौँ । विद्यार्थी राजनीतिमा सक्रिय भएको हुँदा इन्जिनियरिङ कलेजबाट ल पढ्न आउनुभएको रहेछ । स्ववियु निर्वाचनमा अध्यक्ष बन्नुभयो । अनेरास्ववियुको केन्द्रीय अध्यक्ष पनि बन्नुभयो । नेपाल बारको केन्द्रीय महासचिव भई प्रचण्डको पछिल्लो कार्यकालमा महान्यायाधिवक्ताको भूमिका निर्वाह गर्नुभो । म सर्वोच्च अदालत जाँदा हरेकपल्ट उहाँसँग भेट हुने गर्छ ।

उषा मल्ल पाठक महिला कानुन व्यवसायीहरुमध्ये स्थापित नाम हो । बद्री पाठकसँग मेरो पहिलेदेखि नै सम्पर्क थियो । आउनेजाने भइरहन्थ्यो । उहाँहरुको एउटै ल फर्म थियो । पछि सम्बन्ध विवाहमा परिणत भएको थियो । नेपाल बार एसोसिएनको उपाध्यक्ष हुनुभयो । वरिष्ठ अधिवक्ता हुनुहुन्छ । प्रत्येकचोटि नेपाल जाँदा सर्वोच्च अदालतमा भेटघाट हुने गर्छ । लीला गड्तौला कानुन मन्त्रालयमा सहसचिव हुनुभयो । हाम्रो मुद्दा हेर्ने जिम्मा मातृकाजीलाई दिएपछि उहाँको घरमा गएर पनि भेट गरियो ।

बेलाबखत सामाजिक सञ्जालमा कुराकानी भइरहन्छ । सुजन लोप्चनलाई दिदी भन्ने गर्थें । मुटकोर्ट लेख्दा उहाँले मलाई सहयोग पनि गर्नुभएको थियो । मधुसूदन तामाङजी पनि हामीसँग पढ्थे । उहाँहरुको विवाह भएको थाहा पाएको थिएँ । महिला कानुन व्यवसायमा स्थापित हुनुभएकी सुजन दिदी अहिले वरिष्ठ अधिवक्ता हुनुभएको छ ।

केशव अधिकारी बडो रसिलो, रमाइलो साथी उहाँको घरमै गएर पनि पढ्थ्यौँ हामी । कलंकी अगाडिको मन्दिरबाट देब्रेतीरको खेतमा रहेको त्यो घरको वातावरण अहिले पनि याद आउँछ । कानुन मन्त्रालयअन्तर्गत जागिरे भएर अहिले बारा जिल्लाको न्यायाधीश बन्नुभएकोछ । भूकम्पमा परेर उहाँकी श्रीमतीको देहावसान भएको खबरले हामी साथीहरु दुःखी भएका थियौँ । एकपटक भेटेर भलाकुसारी गरेर हाँस्ने रहर लागेको छ । फोनमा ३/४ पटक कुरा भएको छ तर मज्जाले खुलेर कुरा गर्ने संयोग जुरेको छैन ।

शिव देवकोटा र चेतनाथ खनालको कोठामा गएर हामी परीक्षाको तयारी गथ्यौँ । शिवको पकनाजोल र चेतको पाटनढोकाको कोठामा धेरैपटक जम्मा भएका छौँ । चेतनाथ त लन्डनमै बसोबास गर्छन् । बेलाबखत भेटघाट र फोन हुन्छ । शिवलाई नेपाल जाँदा प्रायः भेट भइरहन्छ । उनीहरु दुवै जना नेविसंघमा, म अखिलमा थिएँ तर मिल्नचाहिँ मिल्थ्यौँ ।

श्याम मास्केको बुबा कुवेर मास्के चौतारा अदालतमा हुनुहुन्थ्यो । हामी ५/६ कक्षामा सँगै पढेका थियौँ । झोंछेमा बस्थ्यो ऊ, कहिलेकहिले म त्यहाँ पनि बस्ने गरी जान्थेँ । अहिले फोनमा सम्पर्क भइरहन्छ । नेपाल जाँदा ऊ काठमाडौं आएको समयमा हाम्रो भेट भइरहन्छ । चौतारा नजिकै गिदानेका कमल मगर र ठूलो सिरुबारीका पूर्ण खवास पनि सँगै थियौ । अहिले वरिष्ठ अधिवक्ता भएका साथीहरुमा बालमुकुन्द जोशी, यदु खनाल, प्रेम सुवेदीसँग पनि सर्वोच्च अदालत जाँदा भेट भइरहन्छ ।

डा. निर्मला, अनिता दिदीसँग कलेज सञ्चालन गर्दा भेट भयो । बाग्लुङकै भएको हुँदा मिनुले पनि चिनेको रहेछ । ऊ दिदी भन्थ्यो । नरेन्द्रप्रशाद छत्कुल्लीसँग चाहिँ सम्पर्क हुन सकेको थिएन । हालै भएको नेपाल बारको निर्वाचनमा सर्वोच्च अदालतमा जम्काभेट भयो र सम्झना स्वरुप एउटा तस्बिर पनि खिच्यौँ । राजेन्द्र सुनुवारलाई सम्झिरहन्थेँ । उनी सेनातिर लागेका छन् । देखभेट सम्पर्क हुन सकेको छैन । फेसबुकमा हेर्ने गर्छु । लमजुङका गुणराज घिमिरेजीसँग पनि राम्रो उठबस थियो । काठमाडौं जाँदा म सधंै सर्वोच्चमा पस्ने गर्छु । हाम्रो प्रायः भेट भइरहन्छ । म्यासेन्जरमा पनि सम्पर्क भै रहन्छ ।

रामकृष्ण तिवारी पछि चौतारामा कृषि कार्यालयमा जेटीए भएर गएका थिए । सँगै राजनीति गर्ने हुँदा पछिसम्म पनि सम्पर्कमा थियौँै हामीहरु । राजनीति शास्त्रमा स्नातकोत्तर गर्दा उनीसँग थुप्रै नोट लिएको थिएँ । मलाई गोर्खा कलेजमा पढाउन जाने प्रस्ताव दिलीप देवकोटाजीबाट आएको थियो तर मैले रामकृष्णजीलाई भनेको थिए र उहाँ जानुभयो । जनयुद्धको समयमा त्यहीबाट पक्राउ परेर जेल पर्नुभएको रहेछ । काभ्रेबाट बिजुली श्रेष्ठ पनि थिए उनीसँग पनि नजिक थिए तर खासै भेट भएको छैन । एकपटक केशवजीले फेसबुकमा फोटो राखेको देखेको थिए । शम्भु निरौलासँग धेरैपछि सुजित श्रेष्ठजीले अनुपम फुडल्यान्डमा बोलाउदा त्यहीँ भेट भएको थियो । दुवैले पुराना दिनको स्मृति निकाल्यौँ र रमाइलो गरेका थियौँ।

दांगका सुरेश श्रेष्ठ र संखुवासभा चैनपुरका रोजेश शाक्यसँग पनि राम्रै उठबस थियो तर त्यसपछि हाम्रो भेट भएको छैन । मुकुन्दजी उर्जा मन्त्रालयमा काम गर्ने रहेछन् । जनार्दन शर्मा उर्जामन्त्री भएको बेला मन्त्रालयमा भेट्न जाँदा त्यहीँ भेट भएको थियो । उनी कलाकार पनि हुन् । जीरे खुर्सानीमा महत्त्वपूर्ण भूमिका निर्वाह गरेका थिए । अरुण तिवारी जो स्थापित गीतकार भएका छन् ! २ पटक फोनमा कुरा भएको

थियो, भर्खरैमात्र नेपाल जाँदा धोबीधाराको बाटोमा जम्काभेट भयो र चियापान गरी अतीततर्फ फर्केका थियौँ । काठमाडौंकै राजु शाहीसँग हामी एउटै समूहमा थियौँ । शाहीजी अब्बल दर्जाको नाट्य निर्देशक भएर ख्याति पाइरहेका छन् । जुन त लग्यो ताराले, गीत उहाँले निर्देशन गरेको हो, अरु धेरै गीत पनि हिट भएका छन् ।

मैले केही समय अगाडि आईएल २०३९/४१ समूहका साथीहरुको एउटा फेस बुक ग्रुप बनाएको थिएँ । यही ग्रुपमा मैले माथि लेखेको लेख राखेको थिएँ । केही साथीहरुको सुझावअनुसार मैले थप साथीहरुको फेस बुक पत्ता लगायर केही साथीहरु यो समूहमा थप गरेको छु । कति साथीहरु नाम बिर्सिसकेको तर फोटो देख्दा सम्झिन सजिलो भयो । रामेछापका दुर्ईजना साथीहरु रामहरि ढुंगेल र कुशश्री न्यौपाने नेविसंघमा अति नै सक्रिय थिए । पछि राष्ट्रिय राजनीतिमा पनि संलग्न भएको सुनियो । सिन्धुपाल्चोककै देवकी थापा पनि सँगै थियौँ, अहिले अमेरिका बस्ने गरेको सुनेको छु । भक्तपुरको सरस्वती सिंह राष्ट्रिय कला सँग्रहालय भक्तपुरको प्रमुख रहेको देखिन्छ । श्री सञ्जेलजी पनि जिल्ला अदालतको न्यायाधीश भएको रहेछ, अहिले सप्तरीमा कार्यरत रहेछ । अञ्जली खनाल, अमृता, सुनिता श्रेष्ठ, मोहनी, ज्ञान शोभा, बद्री श्रेष्ठ, शिवकुमार कँडेल, हरि चौधरी, प्रमोद, चन्द्रमणिलगायत धेरै साथीहरुसँग सम्पर्क हुन सकेको छैन ।

हामी आईएलमा अध्ययन गर्ने साथीहरुबिच भेटघाट गरौँ भनेर पटकपटक सल्लाह त ग¥यौँ तर अहिलेसम्म जुरेको छैन । सबै साथीहरुको व्यस्तता छ, कहिले म अरु भएर सोच्दा यस्तै अनुभूति आउँछ । बीएड र एमए कीर्तिपुरमा गरे तापनि नियमित कक्षा नगएकाले खासै
साथीहरु परिचय भएन । परीक्षा दिने समयमा केही समय कीर्तिपुर होस्टलमा नै बसियो । सामूहिक रुपमा गोरखाका बलराम मरहठ्ठा र
अर्को एकजना आँखा नदेख्ने साथी टेकनाथजीसँग तयारी गर्ने गरेको थिए । बेलायतमा एलएलएम गर्दा करिब २० जना थियौँ । दुर्ई जना बेलायतीबाहेक अरु सबै विभिन्न देश अमेरिका, क्यानडा, घाना, बेल्जियम, जर्मनी, नर्वे, क्यामरुन, टर्की, बुल्गेरिया, चाइना, मलेसियाका थिए । सिद्धार्थ भन्ने एकजना साथीचाहिँ भारतको थियो । ऊ होस्टलमै बस्ने भएको हुँदा केही दिन ऊसँगै बसेर पढियो । अहिले पनि बेलाबखत फेसबुकमा सम्पर्क हुन्छ । उनी हाल भारतमा राम्रै पेसा गरेर बसेका छन् । अरु दुर्ई/तीन जनासँग फेसबुकमा साथी छौँ, बेलाबखत हाईहेल्लो हुन्छ ।

स्कुलदेखि कलेजसम्मका साथीहरुको साथ नै मित्रताको जगजस्तो हुने रहेछ । जीवनमा अरु नयाँ साथीहरु बाटोमा भेटिए पनि ती पुराना
साथीहरुको तृष्णा कहिल्यै नमेटिने खालको हुन्छ । केही साथीहरुले सधैंका लागि साथ छोडेर जानुभयो तर उहाँहरुसँग जोडिएका स्मृति
सहयात्री भइन्जेलसम्म यही रहिरहने छन् । कहिल्यै तृप्त नहुने सम्बन्धको सुगन्ध उडाइरहने छन् ।

(प्रस्तुत सामग्री गैरआवासीय नेपाली अभियन्ता सुरेन्द्र श्रेष्ठद्वारा लिखित तथा रंग नेपालद्वारा प्रकाशित ‘मेरो आधा शताब्दी ‘को बाल्यकाल र विद्यालय जीवन शिर्षकबाट लिइएको हो ।)

सर्बाधिक पढिएको

हाँसीखुसी विवाह मण्डपबाट विदा गरेकी छोरीले जब दुलाहाको घर नपुग्दै आत्महत्याको बाटो रोजिन्

हाँसीखुसी विवाह मण्डपबाट विदा गरेकी छोरीले जब दुलाहाको घर नपुग्दै आत्महत्याको बाटो रोजिन् ३ हप्ता पहिले | संसार न्यूज़

२ असार, काठमाण्डौं । हाँसी खुसी विवाहको मण्डपबाट विदा भएकी…

आज १४६२ जनाले कोरोनालाई जितेर घर फर्किए, निको हुनेको संख्या ४६५६ पुग्यो

आज १४६२ जनाले कोरोनालाई जितेर घर फर्किए, निको हुनेको संख्या ४६५६ पुग्यो १ हप्ता पहिले | संसार न्यूज़

१७ असार, काठमाण्डौं । नेपालमा पछिल्लो २४ घण्टामा १,४६२ जना…

वलिउड  नायक सुशान्तले आत्महत्या गरेसँगै अभिनेत्री वर्षाले गरिन् आफ्नो बारे यस्तो खुलासा

वलिउड नायक सुशान्तले आत्महत्या गरेसँगै अभिनेत्री वर्षाले गरिन् आफ्नो बारे यस्तो खुलासा ३ हप्ता पहिले | संसार न्यूज़

वलिउडका अभिनेता सुशान्त सिंह राजपुतले आत्महत्या गरेसँगै सामाजिक सन्जालहरुमा दुईथरी…

आज पनि ८२३ जना कोरोना संक्रमणबाट निको भएर घर फर्किए, हेर्नुहोस् कुन प्रदेशमा कति निको भए त ?

आज पनि ८२३ जना कोरोना संक्रमणबाट निको भएर घर फर्किए, हेर्नुहोस् कुन प्रदेशमा कति निको भए त ? १ हप्ता पहिले | संसार न्यूज़

१९ असार, काठमाण्डौं । नेपालमा कोरोना संक्रमणबाट ८२३ जना मुक्त…